Selecteer een pagina

Hoe gaat het met je?

Al weken had ik pijn in mijn linkerbeen. Het leek op een hernia, dus naar de fysio en aan de pijnstillers. Op 14 november gebeurde het ongelooflijke en onvoorstelbare. Mijn broertje en zijn gezin waren betrokken bij een auto ongeluk, waarbij uiteindelijk onze geliefde kleine schurk Remy van drie jaar aan zijn verwondingen overleed op 20 november. Wat een verdriet. Waarom? Het is nog steeds niet te bevatten, ons kleine lieve mannetje waar we allemaal zo ontzettend gek op waren. Pijn verdwijnt dan op de achtergrond en wordt verdrongen door een heel ander soort pijn. Een stekende, vlammende pijn van verdriet. We moeten verder, maar hoe? En als het voor ons al bijna niet te doen is, hoe is dat dan voor zijn papa en mama, opa en oma? Duizenden vragen, maar geen antwoorden.

voetstappen strand

Na het afscheid probeerden we allemaal het leven weer op te pakken, zo goed en kwaad als dat ging. De pijn in mijn been werd steeds heftiger, dus steeds terug naar de huisarts. Zwaardere pijnstillers, en die hielpen dan een tijdje. Slapen deed ik al weken niet, af en toe een paar uurtjes maar nooit echt een goeie nacht. Uiteindelijk toch overstag en aan de slaappillen. En heel soms sliep ik dan een paar uur….

De laatste dagen van 2015 waren een hel. Niet alleen omdat ik helemaal geen zin had in “gelukkig nieuwjaar”, hoe kan dat als je net je vriendje bent verloren? Maar ook door de pijn. Niet te harden gewoon. Ik liep jankend door het huis, niet meer wetend wat ik moest doen.

Gelukkig ben ik met een zeer doortastende man getrouwd, en belde hij tot twee keer toe de dokterspost. Uiteindelijk opgenomen in het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp. De pijnstillers werden verhoogd en af en toe was ik pijnvrij, alhoewel ik ook daar nog erg veel pijn heb gehad. (Het is maar goed dat ik toen nog niet wist dat de dosering van de morfine daarna moeiteloos werd vervierdubbeld. Waarom moest ik in vredesnaam zoveel pijn lijden?)

pot pillen

Op zaterdag 2 januari is er een MRI gemaakt. De arts vertelde me dat er inderdaad een hernia te zien was, een vernauwing die mijn zenuw beklemde wat de pijn veroorzaakte. Voor de zekerheid wilden ze ook een PET scan maken. Omdat ik geen idee had wat dat inhield ben ik eens op internet gaan kijken, dat had ik misschien beter niet kunnen doen. Zo’n scan wordt vooral gebruikt om tumoren en uitzaaiingen op te sporen….

Vrijdag 8 januari is deze scan gemaakt en ’s middags kreeg ik de uitslag. Longkanker met uitzaaiingen. We waren er al bang voor, maar het komt toch heel hard binnen. Je blijft toch hopen dat het een verwaarloosde griep is of zo iets simpels. Maar helaas….

Vrijdagavond de families bij elkaar geroepen om dit moeilijke verhaal te delen. Heel moeilijk en verdrietig, maar ook heel mooi en hartverwarmend. Wat ben ik rijk met twee families die altijd voor me klaarstaan en heel veel van me houden! Echt heerlijk om te ervaren!

samen

Maandag was de afspraak bij de longarts, dokter van Klink. Een ontzettend vriendelijke man, met gepaste humor (ik hou d’r van). Onze grootste angst was dat ik naar huis gestuurd zou worden met de mededeling “niks meer aan te doen, geniet van de laatste paar maanden”. Godzijdank was dat niet zo.

Er zijn verschillende onderzoeken gedaan. in die week, en er zijn cellen op kweek gezet. Ik zal proberen om het in Jip en Janneke taal te vertellen. Als het cel A is moet het behandeld worden met chemo therapie.   Als het cel B is dan moet het behandeld worden met Immunotherapie. Dat is vrij nieuw, een behandeling met tabletten met vrij weinig bijwerkingen. Cel B geeft mij ook de meeste “reservetijd”, dan spreken we echt over jaren. Je begrijpt dat ik helemaal voor cel B ga!  Maar als het A is gooi ik mezelf ook vol in de strijd en gaan we aan de chemo. Kom maar door met die medicijnen, we zullen dat varkentje eens even wassen!

Zondag 17 januari was de pijn in mijn been echt niet meer te harden. Zaterdag waren we al een beetje aan het klootviolen geweest, maar nu was het niet meer te harden.

Gelukkig heb ik een doortastende man, die meteen de huisartsenpost heeft gebeld, en voor ik het wist lag ik in het Alrijne ziekenhuis in Leiden (voorheen Diaconessenhuis). Binnen twee uur was de pijn redelijk te doen, en ’s avonds was het gewoon goed onder controle! Wat een heerlijkheid!

Het is nu dinsdag 19 januari en ik zit in het ziekenhuis een blog te typen. Een blog waar ongetwijfeld hele rare typfouten instaan. Het is best een hoge dosering morfine…… 😉

blog

Dagelijks krijg ik heel veel appjes en berichtjes via Facebook met vragen. Ik zou ze met liefde allemaal beantwoorden, maar daar heb ik echt de energie niet voor. Dus wees alsjeblieft niet beledigd als ik niet (meteen) reageer,

Zodra er weer iets te melden valt EN ik weer energie heb volgt de volgende blog. Tot dan!

Liefs,

Di

PS volgende keer zal ik wat beter mijn best doen op de lay out knipoog